Widoki na przyszłość

Jeśli ten pan stojący na ulicy Piotrkowskiej wypatruje widoków na przyszłość ... okulary mogą mu nie wystarczyć.

Folk school!

Na etnograficznym szlaku. Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu

Klatówka

Dyskretny urok klatki schodowej? Czemu nie? Tylko jak ciężko się tam wspinać dzień w dzień!

Dark Donald's

Nocne włóczęgi po Łodzi o czwartej nad ranem sprzyjają skupieniu i kontemplacji.

Latarnik

We Wrocławiu też można ustrzelić dobry kadr.

Chicks on speed

Wiosenne spacery w sam raz na jesień. Dla zdrowia i urody!

Zaduszki

Wielką inspiracją są dla mnie stare fotografie.
Molestuję moją familię poszukując starych rodzinnych fotografii i wygrzebuję ze starych pudełek ukrytych w piwnicach, czy na dnie szafy niemalże stuletnie cudeńka.
Uwielbiam je oglądać, odgadywać historie na nich zawarte, poznawać ludzi z którymi nigdy nawet nie mogłem się wyminąć.
Uwielbiam retuszować takie fotografie. Siadam wtedy przed komputerem i z benedyktyńską cierpliwością usuwam brudy i zniekształcenia. W trakcie tej pracy dokładnie wpatruje się w te fotografie dostrzegam ukryte szczegóły, ukryte postacie i ukryte znaczenia.
Kiedy już fotografia jest wyretuszowana, dekonstruuje ją na nowo. Ot taki konik.
Przywołuję duchy i kreuje dla nich nowe światy.

Jak na tej fotografii na której wywołuję ducha wuja Piotra.

Wszyscy Święci

Monidło jako sztuka szczęścia. Wstydliwa przyjemność. Wspomnienie z dzieciństwa. A dziś 1 listopada w kontraście do święta.
Będąc pod silnym urokiem wszelkiego rodzaju kolorowanych Jezusków, Bozi, oraz ślubnych par wiszących w domach moich babć postanowiłem sprokurować własne monidełka.
Słodkie, w złym guście a jednak wywołują uśmiech na twarzy. Jeśli sobie ktoś życzy takie, niech da znać.

Pocztówka z Krakowa

Oto co w fotografii mnie najbardziej nęci i z czym mam największy problem. Reportaż.
Moje rozważania o etyce i moralności, oraz brak odwagi są cechami, które z miejsca dyskwalifikują reportażystę.
Opór przed okradzeniem kogoś z jego intymnych przeżyć, jakby był na wybiegu ogrodu zoologicznego, lęk przed stanięciem z nim oko w oko i wiarygodnym wytłumaczeniem mu po co to robię, za każdym razem napełnia mnie obezwładniającą tremą. Zwłaszcza, że ludzie nie przyjmują tego naturalnie, czy obojętnie. Raczej czują się atakowani i okradani. Nie są przyzwyczajeni do bycia fotografowanym. Nawet wśród bliskich fotografujących często zachowują rezerwę i napinają się.  Postrzegają fotografię pejoratywnie.
Fotografowanie ich znaczy dla nich w mym mniemaniu nic więcej jak pokazywanie palcem. Wynika to moim zdaniem ze strachu przed wyśmianiem i wykorzystaniem w złym świetle ich wizerunków.
Dlatego fotografia uliczna i reporterska, jest taka trudna, bo za każdym razem trzeba mierzyć się z nieufnością ludzi, oswajać ich i przekonywać do obiektywu, a przede wszystkim do siebie.
Jednak za każdym razem kiedy przełamywałem te opory, zostawałem nagradzany dobrym, szczerym zdjęciem z historią. Historią którą można odczytać wprost z fotografii.
Na zamieszczonej fotografii wykorzystałem jedyne koło ratunkowe, w reportażu ulicznym - wojeryzm. Czyli robienie zdjęcia bez wiedzy i świadomości fotografowanego. Jest to chyba dobra i skuteczna metoda na przełamywanie reporterskich lodów.

On the road

Jedna fotka o tym jak spędziłem dzisiejszy dzień!